همه چیز از تابستان‌های کودکی آغاز شد، در حیاط خانه پدربزرگم. صدای هماهنگ چرخ خیاطی دستی مادربزرگ، موسیقی ثابت بعدازظهرهای گرم بود. او روی همان چرخ سینگر قدیمی، نه فقط پارچه، که گاهی داستان‌های زندگی را می‌دوخت.

آن چرخ قدیمی نه تنها لباس‌ها را می‌دوخت، که رشته‌های عشق و صبر را در وجودم می‌بافت. سال‌ها بعد، وقتی خودم صاحب اولین چرخ گلدوزی شدم، تازه فهمیدم آن صداها چه میراث ارزشمندی بودند.

وقتی تصمیم گرفتم گلدوزی را از یک هنر خانگی به یک کسب‌وکار تبدیل کنم، با سوال بزرگی روبرو شدم: "با چه دستگاهی شروع کنم؟"

ماه‌ها تحقیق کردم. از چرخ‌های ارزان‌قیمت چینی تا دستگاه‌های اروپایی لوکس. اما در نهایت، انتخابم به توصیه یک استاد قدیمی گلدوزی افتاد: "ژانومه ۳۵۰، مثل شاگردی وفادار است. اول راه را به تو یاد می‌دهد، بعد با تو رشد می‌کند."

ژانومه ۳۵۰ نه تنها اولین گام من در دنیای گلدوزی دیجیتال بود، بلکه معلم صبوری بود که اشتباهاتم را تحمل کرد و پایه‌های فنی محکمی برایم ساخت.

دو سال گذشت. سفارش‌ها بیشتر شد و دستگاه کوچک من دیگر جوابگوی آرزوهای بزرگم نبود. زمان ارتقا فرا رسیده بود.

این بار بدون تردید سراغ ژانومه ۴۵۰ رفتم. همان نسل معروف "نوار صورتی" که میان گلدوزان حرفه‌ای افسانه شده است. تفاوت مثل روز و شب بود:

با ۴۵۰ بود که اولین سفارش‌های عمده را پذیرفتم. لباس‌های عروس، یونیفرم شرکت‌ها و طرح‌های سنتی پیچیده. هر پروژه نه یک کار، که یک امضای هنری شد.

کسب‌وکار دیگر در اتاق کوچک خانه جا نمی‌شد. زمان آن رسیده بود که به کارگاه نقل مکان کنم. اما این تنها تغییری نبود که نیاز داشتم.

با مشورت مشتریان قدیمی و بررسی نیاز بازار، به این نتیجه رسیدم که باید خط دوم تولید ایجاد کنم. این بار انتخابم ژانومه ۵۵۰ بود. دستگاهی که نه فقط برای امروز، که برای پنج سال آینده‌ام برنامه داشت.

امروز با سه دستگاه ژانومه (۳۵۰، ۴۵۰ و ۵۵۰) و دو هنرجوی جوان که خودم آموزش داده‌ام، کارگاهی دارم که نه فقط نیازهای مالی‌ام را تأمین می‌کند، که میراث مادربزرگم را زنده نگه داشته است.

این سفر ده‌ساله، درس‌های ارزشمندی داشت که دوست دارم با شما به اشتراک بگذارم: